فاضل نظری

تو نیستی، آسمان دلم ابری است

تو نیستی و رودها پیچش بی معنای آب های آواره اند

و جاده ها همتی نمی طلبند

و پروازی به بالهامان نیامده

تو نیستی و دلم از گیجی این ستاره های بی سو می گیرد

از یاد برده اند راه آسمان را

و من در این ساکت زمین بی سبزی

حیران به تمنای بهار نشسته ام

تو نیس...

و تو اما هر بار هست تری و چشمانم

بازی قهر و آشتی دیگری را آغاز خواهند کرد

چرا که فراقت را به یادآوری دیوانه وار خواستنت می ستایم

نوزادی داشتم از آن خود؛ همچون امانتی که از شیره جانم نثارش می کردم و سراپا رنگ حافظ او

گذشت این هم

قلم نزدم که اکنون خبره باشم، کوتاه نمی آیم اما می بینم قد کوتاهم را، بازوان بی قوتم را، و چشمانی که نگرانند مبادا خاری به پایم رود.

وعده جان می دهم به آسانی و در عمل، وفای به عهد با سر فرود بر خطاب او آوردن هم نمی کنم.

کجایم من

در این کوهپایه چه هست که میل قله را سر به زیر ساخته

تأمل از بهر کدام لیلی زمینی می کنم اینچنین که عزیزی تا آن زمان که خبط در قبال وصل من و لیلی یا لیلی هایم نکنی

ببخش

پرواز کجا و این مرغک مرداب کجا

پ. ن: منالینه به معنای کودکان است

جاده تهی است. درخت گرانبار شب است.

ساقه نمی لرزد، آب از رفتن خسته است: تو نیستی، نوسان نیست.

تو نیستی، و تپیدن گردابی است.

تو نیستی، و غریو رودها گویا نیست، و دره ها ناخواناست.

می آیی: شب از چهره ها برمی خیزد، راز از هستی می پرد.

می روی: چمن تاریک می شود، جوشش چشمه می شکند.

چشمانت را می بندی: ابهام به علف می پیچد.

سیمای تو می وزد، و آب بیدار می شود.

می گذری، و آیینه نفس می کشد.

جاده تهی است. تو باز نخواهی گشت، و چشمم به راه تو نیست.

پگاه، دروگران از جاده روبرو سر می رسند: رسیدگی خوشه هایم را به رویا دیده اند.

تابش نور شدید

رمضان

ترک عادت گفتن

بی رنگ شدن

و حال که صبح می دمد

نوبت قربانی تو فرا می رسد

تو

تویی که خون در رگ هایم شدی

هوای نفسم

آرام و نا آرام من

در هر سؤال از هم پرسیده ام تو را

از شعر و استعاره و تشبیه برتری

با هیچ کس بجز تو نسنجیده ام تو را 

بیت و غزل از جمال تو آموزم

در پرده دل خیال تو رقص کند

من رقص هم از خیال تو آموزم

کوه کن عاشق

که تنها نام تو

دل هرچه شیرین عالم را

ربوده

با تو هستم

در دل تنگ منِ تلخ کام هم

ز داغ عشق شمعی بر فروز

تیشه ات

کجاست آن تیشه

نشسته ام در این کوه طور

رها از چاه هزار توی دنیا

منتظر

بشکن مرا

این بت خود پرست

از پرستیده شدن به تنگ آمده

سالهاست

قرن هاست

فرهاد عاشق

چقدر زیباست

عاشق

عالم و هر چه در آن است فراموش کنم

بهتر از جنت و طوباست مرا چون نظری 

به رخ و قد تو ای سرو قباپوش کنم

گر برانی ز در خویشتنم حاشا من

حلقه بندگی غیر تو در گوش کنم